Κυριακή 4 Αυγούστου 2013

Παράξενη κοπέλα(Εκείνη)





''One thing I've learned,is that you should never look back. The past is dead and buried. You get nothing from living there. It's all about today. But I've been having these dreams. In them,nothing is real.Nothing's solid. Everything's fantasy.Fucked.An illusion.In these drreams, I'm a life that's already gone by.Today means nothing. Today is just a ghost haunting me. I am at the end of th world,on the edge of things. I did something once,my ghost won't let me forget.

'Τι παράξενη κοπέλα είσαι εσύ;''  Τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν;
Για'μένα δεν είσαι παράξενη, για'μένα είσαι μπερδεμένη, δεν ξέρεις τι σου γίνεται.Δεν περιμένεις τίποτα, ίσως και να ελπίζεις να συναντήσεις κάτι που δε συνάντησες μέχρι τώρα. Αλλά αυτό δε συμβαίνει,γιατί δε ζεις μέσα στην αγαπημένη σου ταινία,δεν είσαι η πρωταγωνίστρια που βυθιζόταν στη λήθη του ονείρου, αν ήσουν δε θα χανόσουν όπως αυτή.  Δεν είσαι αυτή που ήσουν, δε σε ξέρω πια. Με τρελαίνουν οι πράξεις σου, αυτές που τότε ήταν σκέψεις και τώρα γίνονται πράξεις,γίνονται πράξεις όλο και πιο εύκολα,χωρίς δισταγμό. Δεν έχεις αλλάξει όμως αυτό που έγινε δεν ήταν αλλαγή, ένα σενάριο είσαι, ένα σενάριο που έφτιαξες στο μυαλό σου, το σκηνοθέτησες και αποφάσισες να παίξεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλοι οι άλλοι κομπάρσοι στο εργάκι σου και θεατής ο ίδιος σου ο εαυτός να απολαμβάνει τα δράματα που δημιουργείς,χασκογελώντας ειρωνικά, χαρούμενος για την επιτυχία του έργου του. Η παράσταση εκτελείται καθημερινά, οι κομπάρσοι κουράζονται και εσύ βαρέθηκες να βλέπεις το ίδιο έργο ξανά και ξανά για αυτό κάποιες φορές περπατάς μόνη σου και ψάχνεις για αδρεναλίνη, χωρίς αποτέλεσμα. Τα μάτια σου τα θυμάμαι πολύ καλά, ήταν τα πιο σκουρόχρωμα μάτια που είχα συναντήσει. Με κούρασες και'μένα πολύ,με κούρασε η επιφανειακή παρουσία σου και η έντονη απουσία σου, δεν ήξερα πως να αντιμετωπίσω και τις δύο αυτές μορφές σου. 
Περίμενε τις οδηγίες μου.

Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013

Κάτι από'σένα..

Δεν περίμενα να είναι έντονη η παρουσία σου, δεν περίμενα να γράψω ποτέ κάτι για'σένα. Εφήμερος.έρωτας της μιας βραδιάς,στιγμιαίο λάθος και πάθος μαζί.Στιγμιαία και τα αισθήματα μου,αν υπάρχουν και αυτά,δεν ξέρω. Υποκρίνομαι; Κάθομαι πάνω σε μια βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί,περιμένω απλά και υπομονετικά πότε θα το κάνει,πότε θα έρθει η καταστροφή μου. 
Πως και είσαι ακόμα εδώ; Κάτι από εσένα λοιπόν..



Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει 
Να' ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι 
Να' ναι εκεί όταν μεθάς κι όταν λυπάσαι 
Κι όταν κρύβεσαι στης μοναξιάς τα μέρη 

Τι τραγούδι να σου πω 
Εκεί που πας 
Να μη μοιάζει με κανένα 
Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς 

Τι τραγούδι να σου πω, που να' χει αέρα 
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που' χουν λιώσει 
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ' έχουν νιώσει 
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν 

Τι τραγούδι να σου πω, χωρίς ουσία 
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι 
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει 
Να μην έχει ούτε λάμψη, ούτε αξία... 

Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά

Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013

In the darkness I will meet my creators




Κύκλοι,  πύρινοι κύκλοι σχηματίζονται γύρω από το σώμα μου, το σώμα μου πονάει, δε με αγγίζουν αλλά η φωτιά με καεί, με ζεσταίνει και με κρούβει, ψάχνω για αέρα,προσπαθώ να βγάλω το κεφάλι μου έξω αλλά μάταια,πιάνει και αυτό φωτιά, περικυκλώνεται από τις φλόγες και τώρα αρχίζω να καίγομαι ολόκληρη, το σώμα μου δε μάχεται, παραδίνεται στις φλόγες.Καπνός σχηματίζεται και μοιάζει με τα σύννεφα, έτσι όπως κινείται, χορεύει, χαίρεται που τελικά βγήκε από μέσα μου και τώρα μπορεί να πετάξει,να πετάξει ελεύθερος μακριά από'μένα. Έφυγε και αυτός και έμεινε η στάχτη.    Πρέπει και αυτή να καεί ή να σκορπιστεί στον αέρα. Δεν ανησυχώ όμως, θα φύγει , θα φροντίσει ο αέρας για αυτή, το ξέρω,όλα είναι κανονισμένα, δεν έχω να κάνω τίποτα. Και τι έμεινε από'μένα;